Το GTA 6 στοχεύει σε 30 FPS για τις κονσόλες PS5 και Xbox Series X. Το ίδιο ισχύει και για την ισχυρότερη έκδοση PS5 Pro, η οποία πλέον φιλοξενεί μία ακόμη αποκλειστικότητα μαζί με τη συμφωνία μάρκετινγκ της Sony για το παιχνίδι: σκιές με ray tracing, για τις οποίες έχουν πληρώσει κάποιοι έως 1.300 δολάρια. Όλα αυτά είναι αποδεκτά και αναμενόμενα νέα, ωστόσο με βαραίνει η ίδια μικρή απογοήτευση που νιώθω κάθε φορά που ένα μεγάλο παιχνίδι κονσόλας στοχεύει σε 30 FPS.
Δεν είναι ότι θα απορρίψω παιχνίδια που δεν τρέχουν στα 60 FPS ή υψηλότερα, όσο και αν είναι βρώμικο αυτό. Αλλά εάν μιλάμε για προτιμήσεις, ναι, θα ήθελα όλα να τρέχουν στα 60 FPS σε 1440p ή χαμηλότερα. Θα αποδεχόμουν ευχαρίστως χαμηλότερη γραφική πιστότητα ως αντάλλαγμα για αυτό και, πιο σημαντικά, θα περίμενα με χαρά να παίξω το GTA 6 στον υπολογιστή αν αυτό σημαίνει καλύτερη απόδοση.
Η αξία των 60 FPS
Είναι εύκολο να το πω, φυσικά. Δεν χρειάστηκε να μετακινήσω βουνά για να πετύχω ένα παιχνίδι αυτού του μεγέθους να τρέχει στα 30 FPS από την αρχή. Μπορεί να ακούγεται εύκολο να βάλεις την πιστότητα και το frame rate σε μια ζυγαριά και να αφαιρέσεις υλικό μέχρι να ανέβει η πλευρά των FPS, αλλά ξέρω ότι δεν είναι τόσο απλό, ακόμα κι αν σίγουρα θα μπορούσαν να γίνουν περικοπές.
Δεν αφορά μόνο τον ορατό ιδρώτα, τα περίπλοκα ρούχα, τις αμέτρητες περιβαλλοντικές λεπτομέρειες, τις λεπτομερείς animations ή τις σκιές με ray tracing – όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που οι άνθρωποι στην Rockstar έχουν προφανώς πετύχει μέσω θυσίας. Αυτό θα μπορούσε πραγματικά να είναι το καλύτερα σχεδιασμένο παιχνίδι που έχει γίνει ποτέ, σύμφωνα με πολλές μετρήσεις. Ωστόσο, το GTA 6 πρέπει επίσης να διαχειριστεί πυκνές μάζες NPC, μια εκτενή πόλη, απρόσκοπτη εναλλαγή χαρακτήρων και όλα τα αόρατα συστήματα που υποστηρίζουν αυτήν την εμπειρία. Αυτό, για μένα, είναι το πραγματικά σημαντικό και επηρεάζει την εμπειρία του παιχνιδιού.
Όλα αυτά προσθέτουν περισσότερα πράγματα που πρέπει να αντέξει το frame rate, και η Rockstar φαίνεται να επέλεξε τα 30 FPS με όλα τα συνοδευτικά τους αντί για υψηλότερα FPS με όλες τις θυσίες. Το κατανοώ και το σέβομαι. Οι προγραμματιστές θα πρέπει να δημιουργούν ό,τι επιθυμούν, όσο περίπλοκο και αν είναι. Αλλά σε αυτή τη κλίμακα, η προτίμησή μου κλίνει προς το frame rate για μερικούς λόγους.
Η σημασία της απόδοσης
Οι γενεές των κονσολών γίνονται ολοένα και πιο μικρές. Αυτή η γενιά έχει, κατά τη γνώμη μου, μόνο δύο πραγματικούς παράγοντες που κάνουν τη διαφορά: οι SSD M.2 NVMe που βελτιώνουν δραστικά τους χρόνους φόρτωσης και η διάδοση ρυθμίσεων γραφικών που εστιάζουν στην απόδοση (ή τους τρόπους απόδοσης). Όπως μπορεί να μαντέψατε, επιλέγω τον τρόπο απόδοσης κάθε φορά.
Ορισμένα παιχνίδια επωφελούνται περισσότερο από υψηλότερους ρυθμούς καρέ από άλλα, αλλά πάντα επιλέγω τον μέγιστο FPS μέχρι να φτάσω τα 60. Ένα γρήγορο παιχνίδι πολεμικών τεχνών όπως το Phantom Blade Zero θα είχε σοβαρές συνέπειες από έναν χαμηλό ή ασταθή ρυθμό καρέ, για παράδειγμα. Αλλά αυτή τη στιγμή παίζω το Persona 3 Reload, και η turn-based μάχη του και τα απλά περιβάλλοντα δεν επηρεάζονται πραγματικά όσο ο ρυθμός καρέ είναι αρκετά καλός και σταθερός. Παρ’ όλα αυτά, η επιλογή είναι απλή: ποτέ δεν με ενδιαφέρουν τα γραφικά με τρόπο που να έχει σημασία, και πάντα με ενδιαφέρει η ομαλότητα. Το GTA 6 δεν είναι μια φρενήρης γιορτή wuxia, αλλά η οδήγηση και το πυροβολητό του σίγουρα το κατευθύνουν προς την πιο ευαίσθητη στην FPS κατηγορία, τουλάχιστον στη δική μου αντίληψη.
Υπάρχει ένα σημείο όπου χάνω το ενδιαφέρον μου για τις γραφικές βελτιώσεις, και αυτό το σημείο ήρθε τουλάχιστον πριν από 10 χρόνια. Μπορώ να εκτιμήσω ένα cutting-edge παιχνίδι, είτε είναι τα NPC του GTA 6 που οι γάμπες τους τεντώνονται με κάθε βήμα είτε ένα μεγάλο RPG όπως το Cyberpunk 2077 με όλες τις ρυθμίσεις στο φουλ. Αλλά αν τα AAA παιχνίδια έμοιαζαν αιώνια με τις τελευταίες κυκλοφορίες του PS4, ειλικρινά δεν θα παραπονιόμουν. Το όριο μου για ένα παιχνίδι που φαίνεται καλό είναι άνετα κάτω από αυτό, και ένα στυλ τέχνης πολύ απομακρυσμένο από τον ρεαλισμό είναι πιο πιθανό να με προσελκύσει ούτως ή άλλως. Τώρα και για πάντα, με ενδιαφέρουν περισσότερο τα παιχνίδια που τρέχουν καλύτερα και η εμπειρία κονσόλας που αισθάνεται, όχι απαραίτητα φαίνεται, περισσότερο σαν την εμπειρία μου στον υπολογιστή (και πάλι, οι M.2 πραγματικά βοήθησαν σε αυτό). Αλήθεια, αυτή τη στιγμή απλώς θέλω κονσόλες που οι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να αντέξουν οικονομικά, και η πίεση του υλικού για να προχωρήσουν τα γραφικά δεν θα μας φέρει αυτές.
Κάθε γενιά, σκέφτομαι ότι σίγουρα αυτά θα είναι τα συστήματα που θα καθιερώσουν τα 60 FPS, και συνεχώς απογοητεύομαι από παιχνίδια που πηγαίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση για γραφικά που δεν με γοητεύουν και ποτέ δεν θα με γοητεύσουν. Σε όλες τις γραφικές συζητήσεις, το μυαλό μου πηγαίνει σε μια πρώιμη επίδειξη του Uncharted: Drake’s Fortune που έδειχνε πώς το νερό θα υγίσει πειστικά τα ρούχα του Nathan Drake και θα στεγνώσει στη συνέχεια στον ήλιο. Σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, φαίνεται ότι εξακολουθούμε να κολλάμε στην αντίστοιχη κατάσταση του Nathan Drake να υγραίνεται, αν και αυτή η λεπτομέρεια δεν είχε καμία σημασία για την εμπειρία του Uncharted και αυτό το είδος πράγματος είναι άπειρα λιγότερο καινοτόμο και σχετικό σήμερα. Ο πραγματικός ή φανταστικός τίτλος του ‘καλύτερα σχεδιασμένου παιχνιδιού που έχει γίνει ποτέ’ δεν έχει ποτέ σημασία λιγότερη, και μια σημαντικά πιο άσχημη έκδοση του GTA 6 θα με εντυπωσίαζε σίγουρα. Θα σας πω τι θα με εντυπωσίαζε πραγματικά: μια υπόσχεση ότι αυτό τρέχει με διπλάσιο ρυθμό καρέ από το GTA 5, ένα παιχνίδι που είναι 13 ετών.