Η σύγκρουση των σπαθιών διαπερνά την ύπαρξή μου. Ο γιγαντιαίος αντίπαλός μου κουνάει επανειλημμένα ένα σκουριασμένο μεγάλο σπαθί με απειλητική διάθεση, απαιτώντας από εμένα να αποφύγω ή να αποκρούσω με τέλεια χρονισμένη αντίδραση για να αποφύγω καταστροφική ζημιά. Είναι μια πρόκληση που απολαμβάνω, πλησιάζοντας αυτό το τέρας και επιστρέφοντας πλήγματα όταν ανοίγουν κενά.
Οι χτυπήματα είναι θεαματικά και ικανοποιητικά, και η νίκη είναι δική μου. Το Phantom Blade Zero είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο διασκεδαστικά action-RPG που έχω δοκιμάσει φέτος.
Έχει ψυχή αλλά είναι Soulslike;
Η επιρροή του wuxia στο Phantom Blade Zero είναι άμεσα εμφανής, με τους χαρακτήρες να πηδούν κομψά στις στέγες, στριφογυρίζοντας πέρα από τις επιθέσεις και παραδίδοντας εκπληκτικές τελικές κινήσεις.
Παίζοντας στη κανονική δυσκολία του παιχνιδιού, είμαι έκπληκτος να διαπιστώσω ότι το Phantom Blade Zero είναι αρκετά επιεικές, τουλάχιστον αρχικά. Οι παράθυροι αποκρούσεων είναι λογικά μεγάλοι, και ο χαρακτήρας του παίκτη, Soul, μπορεί να αντέξει μερικά χτυπήματα πριν χρειαστεί να θεραπευτεί. Επίσης, δεν είναι πολύ δύσκολο να κατατροπώσεις μέσους εχθρούς στο πεδίο με συνδυασμούς, αν και οι μεγαλύτεροι εχθροί δεν πρέπει να υποτιμούνται.
Σίγουρα, μπορεί να υπάρχουν καμπάνες τύπου bonfire για ξεκούραση, γρήγορη μετακίνηση και τα παρόμοια, αλλά οποιαδήποτε συγκρίσεις με Soulslike πρέπει να γίνονται με την επιφύλαξη ότι το PBZ δεν στοχεύει σε περιττές ποινές.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα παιχνίδι πρέπει να είναι σκληρό για να είναι ικανοποιητικό. Η μάχη εδώ είναι εκπληκτική, με μια ποικιλία όπλων και στυλ μάχης διαθέσιμα καθώς προχωράς στον κόσμο του Phantom Blade Zero, γεμάτο τρόμο. Είτε θέλεις να χρησιμοποιήσεις διπλά μαχαίρια με ευκινησία, είτε να κουνήσεις μια μεγάλη λεπίδα με χάρη και ρυθμό όπως ένας μεθυσμένος που μάχεται μόνο για την αγάπη του παιχνιδιού, είμαι σίγουρος ότι θα βρεις την ιδανική μέθοδο για σένα.
Η αρχική ενότητα του Phantom Blade Zero περιλαμβάνει ανοιχτές περιοχές που προσφέρουν εντυπωσιακή κατακόρυφη διάσταση. Μετά από μια αρχική συμπλοκή σε μια άμαξα, ο Soul πρέπει να ταξιδέψει μέσα από μια βαθιά χαράδρα, διαπραγματεύοντας στριφνά, γεμάτα εχθρούς μονοπάτια και συναντώντας περιστασιακά τοίχους από κόκκινο νήμα που φράσσουν το δρόμο. Το κόκκινο νήμα είναι ένα συνεχές θέμα, με ένα αιθέριο να οδηγεί τον πρωταγωνιστή στο επόμενο σημείο ενδιαφέροντος, συχνά οδηγώντας σε μια μάχη με αφεντικό.
Μετά από τρέξιμο πάνω σε τοίχους, κρεμάσεις σε αλυσίδες και αναρρίχηση σε σκάλες (ένα χαρακτηριστικό των action-RPG), καθοδηγώ τον Soul έξω από τη χαράδρα και σε ένα χωριό φιλικών NPC. Σε αυτό το σημείο, η κλίμακα του Phantom Blade Zero γίνεται εμφανής, με την περιοχή να αποδεικνύεται όσο ελκυστική, τόσο και καθηλωτική. Με κάνει να αναρωτιέμαι ποιοι άλλοι θησαυροί βρίσκονται μπροστά μας στο πλήρες παιχνίδι, αλλά η σκέψη διακόπτεται από μια σειρά πτωμάτων που οδηγούν σε μια αρένα αφεντικού.
Το Phantom Edge, ένα επιπλέον όπλο που ενεργοποιείται με το R2 και προσφέρει μια θεαματική κίνηση άξονα που μπορεί να προκαλέσει εντυπωσιακή ζημιά στον αντίπαλο, αποδεικνύεται ο πραγματικός σταρ αυτής της μάχης αφεντικού. Είχα προηγουμένως χρησιμοποιήσει αυτό το όπλο μόνο για να σπάσω εμπόδια που περιορίζουν την πρόοδο, που, αν και χρήσιμο, δεν είναι καθόλου τόσο διασκεδαστικό όσο να χτυπάς έναν υπερόπτη αντίπαλο που προσπαθεί να με καταστρέψει. Εδώ, μετά την καταστροφή του αφεντικού, αρχίζω τελικά να κατανοώ πώς οι μάχες του Phantom Blade Zero λειτουργούν μαζί.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν ακόμη πολλά να εξερευνήσω, με την ολοκλήρωση της δίωρης δοκιμής μου να με βλέπει να αναρριχώμαι πάνω σε ένα κάστρο αφού έχω ξεπεράσει παρατηρητικούς τοξότες και καυτούς θησαυρούς, ενώ ελέγχω κάθε γωνία και σχισμή για αντικείμενα που θα βελτιώσουν τον εξοπλισμό μου. Τελικά, ποιο RPG είναι χωρίς αναβαθμίσιμα όπλα που μετατρέπουν τον παίκτη σε κοράκι;
Όχι ακριβώς ο ρυθμός μου
Περάσα τα τελευταία 30 λεπτά του παιχνιδιού προσπαθώντας να νικήσω τον Flame, τον Μεγάλο Δάσκαλο Χορού Λιονταριού με Μάσκα. Αυτός ο γιγάντιος αφέντης μοιάζει με το Θείο Θηρίο του Elden Ring Shadow of the Erdtree. Ως κάποιος που προτιμά να μάχεται με τέρατα παρά με ανθρώπους, βρίσκομαι αμέσως σε οικείο έδαφος με αυτή την οντότητα που χρησιμοποιεί φωτιά, αποφεύγοντας και αποκρούοντας χτυπήματα πριν αντεπίθεσω με ευχάριστους συνδυασμούς.
Καθώς προκαλώ ζημιά, οι αντεπίθεσεις γίνονται πιο ενοχλητικές, βάζοντας φωτιά σε περιοχές της αρένας, περιορίζοντας την κίνησή μου όπως κάνει ο Laurence, ο Πρώτος Βικάρις, στο Bloodborne: The Old Hunters. Τελικά τον κατατροπώνω, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω…
Αποδεικνύεται ότι ο Flame έχει μια δεύτερη φάση και η ατμόσφαιρα αλλάζει, με έναν ακόμη ανθρώπινο αντίπαλο να εισέρχεται στο πεδίο της μάχης. Μπορεί ακόμα να φορά την κεφαλή του λιονταριού, αλλά είναι πιο γρήγορος και μάχεται περισσότερο σαν καλλιτέχνης πολεμικών τεχνών με σκοπό να αποδείξει τον εαυτό του, παρά σαν ένα άγριο θηρίο, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να επικεντρωθώ αν θέλω να νικήσω πριν τελειώσει ο χρόνος. Αγαπητέ αναγνώστη: δεν τα κατάφερα. Δυστυχώς, η συνεδρία μου τελειώνει ακριβώς καθώς ετοιμάζομαι για τον δεύτερο γύρο, αφήνοντάς με ανυπόμονο για μια επανάληψη όταν το Phantom Blade Zero κυκλοφορήσει στις 29 Οκτωβρίου.
Ενώ δεν είναι αυτό που περίμενα, είμαι ενθουσιασμένος που το Phantom Blade Zero είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον και ελκυστικό ως αποτέλεσμα. Οι ανοιχτές περιοχές με πλούσια κατακόρυφα στοιχεία είναι απόλαυση να τις πολεμάς, η μάχη που εμπνέεται από το wuxia είναι εξίσου όμορφη όσο και διασκεδαστική, και η ποικιλία των αφεντικών κατά τη διάρκεια της σύντομης προεπισκόπησης βοήθησε να διατηρηθεί η αίσθηση της ενθουσιασμού καθ’ όλη τη διάρκεια. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι το Phantom Blade Zero διαμορφώνεται για να είναι μια μεγάλη επιτυχία το 2026.