
Το 2013, το Grand Theft Auto 5 κέρδισε τον τίτλο του Παιχνιδιού της Χρονιάς από το Edge Magazine. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά, αλλά τουλάχιστον μία φιγούρα παραμένει ίδια. Ο Aaron Garbut, συν-επικεφαλής στο Rockstar North για το GTA 6, ήταν διευθυντής τέχνης στο GTA 5 και μίλησε στο Edge για τη διαδικασία δημιουργίας αυτού του παιχνιδιού. Με το GTA 6 να αναμένεται να είναι σημαντικό θέμα στις συζητήσεις για το Παιχνίδι της Χρονιάς μέχρι το 2027, και με την κριτική μας για το GTA 6 να έχει ήδη δημοσιευθεί, επαναλαμβάνουμε αυτή την συνέντευξη για να δούμε ποιες σχεδιαστικές φιλοσοφίες έχουν παραμείνει ίδιες τα τελευταία 13 χρόνια και πού έχουν διαφοροποιηθεί οι ιδέες της Rockstar.
Ο Garbut κοιτάζει στα πίσω καθρέφτες – το 2013, το GTA 6 θα ήταν περισσότερο από μια δεκαετία μακριά, και το Red Dead Redemption 2 θα ήταν πιθανότατα μια πολύ μεγαλύτερη ανησυχία για την Rockstar. Ωστόσο, πολλά από όσα αναφέρει παραμένουν επίκαιρα σήμερα: η σχεδιαστική επίδραση του να έχεις πολλούς πρωταγωνιστές, η ανάγκη να απορρίψεις ότι αγαπάς κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης, οι αγώνες για τη δημιουργία ενός ρεαλιστικού και ζωντανού αστικού περιβάλλοντος. Έχουμε μοιραστεί μερικές από αυτές τις ιστορίες αυτή την εβδομάδα, αλλά μπορείς να διαβάσεις ολόκληρη τη συνέντευξη με τον Garbut εδώ.
Σχεδιαστικές Επιλογές και Παιχνίδι
Πώς επηρεάστηκε ο σχεδιασμός από το να έχεις τρεις playable χαρακτήρες;
Ο κόσμος σχεδιάζεται πάντα πριν από το παιχνίδι. Έτσι κάνουμε τα πράγματα. Έχουμε μια περίοδο προπαραγωγής όπου ένα υποσύνολο της ομάδας τέχνης σχεδιάζει και χτίζει μια λευκή πόλη. Εξετάζουμε τους δρόμους, τις θέες και κοιτάμε τον ορίζοντα και τα σημεία αναφοράς. Χρειαζόμαστε πολύ χρόνο για να οδηγήσουμε, να χτίσουμε, να προσαρμόσουμε και να εξασφαλίσουμε ότι οι περιοχές που έχουμε επιλέξει θα συνδυαστούν φυσικά και θα δημιουργήσουν μια αίσθηση της πόλης. Καθώς οι αποστολές και η ιστορία προχωρούν, συνεργάζομαι με τους σχεδιαστές επιπέδων για να τοποθετήσουμε αποστολές και βασικές τοποθεσίες και να αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τον κόσμο.
Γνωρίζαμε από την αρχή τις βιογραφίες των τριών χαρακτήρων, οπότε γνωρίζαμε ότι θέλαμε να δημιουργήσουμε μια περιοχή για τον Trevor σε μια απομονωμένη τοποθεσία. Στην αρχή της προπαραγωγής, συνάντησα τον [πρόεδρο της Rockstar] Sam [Houser] στο Λος Άντζελες και περάσαμε μια εβδομάδα μαζί οδηγώντας και εξερευνώντας. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, οδηγήσαμε στην έρημο και τελικά επισκεφθήκαμε την Salton Sea στην Καλιφόρνια. Πήγαμε σε ένα καταπληκτικό σημείο που ονομάζεται Bombay Beach και περιμέναμε να εμφανιστεί κάποιος πραγματικός Trevor ανά πάσα στιγμή. Όταν οργανώθηκε η πλήρης αναφορά, στείλαμε μια ομάδα στην Salton Sea για μερικές ημέρες.
Μαθήματα από Προηγούμενους Τίτλους
Ποιες ήταν οι πιο πολύτιμες διδασκαλίες που μάθατε από προηγούμενα GTA που εφαρμόστηκαν σε αυτό το έργο;
Κατά κύριο λόγο, να μην κολλήσουμε σε τίποτα, είτε αυτό είναι διαδικασία, σχέδιο, στόχος, περιουσία, ιδέα – οτιδήποτε. Να παραμένουμε εντελώς ανοιχτόμυαλοι, να προσαρμοζόμαστε στην κατάσταση και πάντα να ψάχνουμε για μια καλύτερη πορεία, αντί να κολλάμε σε ό,τι έχει αποφασιστεί προηγουμένως. Δεν εννοώ να αλλάζουμε για χάρη της αλλαγής, αλλά να αφήνουμε το καλύτερο για το παιχνίδι να καθορίζει την πορεία. Με ένα παιχνίδι τόσο μεγάλο και πολύπλοκο όπως αυτό, οι ιδέες πρέπει να είναι ρευστές και πρέπει να δίνουμε προσοχή σε κάθε πτυχή για να διασφαλίσουμε ότι λειτουργούν μαζί.
Έχουμε μια καταπληκτική ομάδα τέχνης εδώ που είναι εξαιρετικά έμπειρη στη δημιουργία ανοιχτών κόσμων. Το κάνουμε εδώ και 15 χρόνια, οπότε πολλά από τα προβλήματα και τις λύσεις είναι τόσο ενσωματωμένα σε εμάς που δεν τα παρατηρούμε καν. Υπάρχουν πάντα νέες προκλήσεις, όμως, και η φύση του πώς προσεγγίζουμε την ανάπτυξη σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι να προσαρμοστούμε. Ο κόσμος χτίζεται πρώτα, μετά οι αποστολές, και έπειτα η δομή και η ιστορία, και συνεχώς όλα μας τα συστήματα αναπτύσσονται και αλλάζουν. Κάθε ένα από αυτά επηρεάζει τα άλλα σε μεγάλο βαθμό, οπότε το καθένα πρέπει να προσαρμοστεί στα άλλα.
Η Εξέλιξη της Ιδέας
Αναλογιζόμενος τώρα, πώς νομίζεις ότι η τελική έκδοση του παιχνιδιού ταιριάζει με την αρχική σου όραση;
Είναι δύσκολο να θυμηθώ την αρχική όραση τώρα. Έχουμε πάντα μια πολύ βασική ιδέα για το τι θέλουμε να επιτύχουμε, αλλά από την πρώτη μέρα εξελίσσεται και προσαρμόζεται. Ως παιχνίδι, η αρχική όραση είναι πάντα πολύ ακατέργαστη. Αποφασίσαμε από την αρχή ότι θέλαμε να έχουμε τρεις εναλλασσόμενους χαρακτήρες και καθορίσαμε ποιοι θα είναι οι κύριοι χαρακτήρες και τον γενικό τόνο του παιχνιδιού. Στη συνέχεια, απλώς χτίσαμε και εξελίξαμε το παιχνίδι αφήνοντας το να καθορίσει τον εαυτό του.
Η ύπαρξη πολλών χαρακτήρων ήταν ένα άλμα πίστης. Ήταν μια ενδιαφέρουσα ιδέα και ένιωθα ότι μπορούσαμε να κάνουμε ενδιαφέροντα πράγματα με αυτό, αλλά επίσης ένιωθε σαν μια αλλαγή στον πυρήνα του παιχνιδιού που θα μπορούσε να αποτύχει. Πιστεύω ότι τελικά λειτούργησε.
Είναι πολύ δύσκολο κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης να αποκτήσεις προοπτική – συνηθίζεις τόσο πολύ να ψάχνεις τα προβλήματα που γίνεται σχεδόν αδύνατο να αποσυρθείς και να δεις τα θετικά. Σε αυτό το έργο, παρά το γεγονός ότι ζούσαμε σε αυτόν τον κόσμο για χρόνια και παίζαμε τις αποστολές ξανά και ξανά, ήταν διασκεδαστικό. Ήταν υπέροχο να βιώνω τον κόσμο, να τον βλέπω να εξελίσσεται από τα βασικά δομικά στοιχεία μέχρι τα τελικά λεπτομερή αποτελέσματα με όλα τα σενάρια και τη ζωή που προστέθηκαν. Ακόμα το σκέφτομαι σαν έναν πραγματικό τόπο σε πολλές περιπτώσεις. Αυτό είναι κάτι καταπληκτικό – να χτίσεις κάτι που μοιάζει με πραγματικό τόπο και σχεδόν 30 εκατομμύρια άνθρωποι να ζουν εκεί.
Ως ομάδα, δεν μας λείπουν ποτέ οι ιδέες. Υπάρχουν πάντα πράγματα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης που θέλουμε να προσθέσουμε. Συχνά το κάνουμε, αλλά όσο πιο κοντά φτάνουμε στην κυκλοφορία, τόσο λιγότερο συμβαίνει αυτό. Δεν νομίζω ότι το παιχνίδι απέτυχε, αλλά αναμφίβολα υπάρχει ένας τεράστιος όγκος σχεδίων και ιδεών που θέλαμε να προωθήσουμε περαιτέρω.
Η Σχέση με την Πραγματικότητα
Πώς επηρεάζει το γεγονός ότι το Los Santos είναι η πιο κοντινή αναλογία της σειράς σε μια πραγματική τοποθεσία;
Χρησιμοποιούμε πάντα την ίδια διαδικασία: συνεργαζόμαστε με πραγματικές πόλεις, ξεκινώντας από ένα μακρο επίπεδο για να καθορίσουμε τις περιοχές που θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε και προχωρώντας σε λεπτομέρειες. Νομίζω ότι η μόνη παραλλαγή είναι πόσα πραγματικά σημεία αναφοράς αποφασίζουμε να χρησιμοποιήσουμε όταν φτάσουμε στο επίπεδο των ατομικών κτιρίων. Πάντα νιώθω ότι χτίζουμε τον δικό μας κόσμο – είμαστε ακόμα πολύ μακριά από το να καθοριζόμαστε από την πραγματικότητα. Αντίθετα, την χρησιμοποιούμε ως σημείο εκκίνησης. Θα μετατοπίσουμε ολόκληρες περιοχές γεωγραφικά, πόσο μάλλον μεμονωμένα κτίρια.
Δεν θα ήθελα ποτέ να ξαναχτίσω μια πόλη. Νομίζω ότι θα ήταν πολύ λιγότερο ικανοποιητικό τόσο για εμάς όσο και για τον παίκτη. Σε πολλές περιπτώσεις, θα ήταν λιγότερο πειστικό επίσης. Τουλάχιστον έτσι το δικαιολογώ στον εαυτό μου. Μόνο ένα σχετικά μικρό υποσύνολο παικτών γνωρίζει την πραγματική LA ή τη Νέα Υόρκη. Οι περισσότεροι την βιώνουν μέσω ταινιών και τηλεόρασης, ή μέσω σύντομων επισκέψεων, και αυτή είναι μια πολύ επεξεργασμένη αναπαράσταση. Κάνουμε το ίδιο: παίρνουμε την αίσθηση μιας πόλης, αυτή που αποκτούμε μέσω επισκέψεων και μέσω της εμπειρίας μας σε όλη μας τη ζωή μέσω των μέσων ενημέρωσης, και την χτίζουμε. Συμπιέζουμε, επεξεργαζόμαστε, τονίζουμε ορισμένα πράγματα και καταλήγουμε με κάτι που κατά κάποιον τρόπο, νομίζω, μοιάζει περισσότερο με την δημοφιλή αντίληψη του τόπου παρά με την πραγματική πόλη. Μόνο και μόνο επειδή η δημοφιλής αντίληψη δεν είναι η πραγματική πόλη, αν έχει νόημα.
Σύστημα Φωτισμού και Εμπειρία
Πόσο σημαντικό είναι το σύστημα φωτισμού στην ολοκληρωμένη εμπειρία του παιχνιδιού;
Είναι απολύτως ζωτικής σημασίας. Ο καλός φωτισμός κάνει όλη τη διαφορά; είναι αυτό που ενώνει την εμπειρία. Έχουμε μια εξαιρετικά καλή ομάδα φωτισμού που έχει εργαστεί μαζί για να προχωρήσει και να διευρύνει ό,τι ήταν προηγουμένως δυνατό. Είναι πολύς κόπος και ρύθμιση, υποστηριζόμενη από εξαιρετικά βέλτιστο και έξυπνο κώδικα με μια στρώση από τεχνάσματα από πάνω για να μας δώσουν τα πράγματα που δεν έπρεπε να είναι δυνατά.
Ο Sam Houser μας είχε πει κάποτε ότι η αναδημιουργία του νέον φωτισμού στο Vice City ήταν μια σημαντική εξέλιξη κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του. Υπήρχαν αντίστοιχες στιγμές κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του GTA IV και V;
Στο IV, τότε ήταν όταν το φωτιστικό σύστημα – και συγκεκριμένα οι σκιές σε πραγματικό χρόνο – τέθηκαν σε λειτουργία. Αυτό ήταν μια αποκάλυψη για μας τότε, αφού είχαμε περάσει χρόνια στο PS2 φτιάχνοντας στατικό φωτισμό. Ξαφνικά, όλα φάνηκαν σταθερά. Στο V, ήταν παρόμοια: το σύστημα φωτισμού ανασχεδιάστηκε και είχαμε ένα σύστημα που μπορούσε να σχεδιάσει πολύ καλύτερες σκιές σε πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις. Η πρώτη φορά που είδα τις σκιές να σχεδιάζονται σε μεγάλες αποστάσεις ενώ πετούσα πάνω από την πόλη ήταν μία από αυτές τις στιγμές – και όταν το σύστημα φωτιστικής [επίπεδος λεπτομέρειας] συγκεντρώθηκε, ξαφνικά είχαμε έναν κόσμο που φαινόταν πολύ πιο ζωντανός τη νύχτα.
Από τη θέση σου ως διευθυντής τέχνης, ποιο μέρος της δημιουργίας του παιχνιδιού ήταν το πιο ευχάριστο;
Λατρεύω να εργάζομαι με το σχεδιασμό επιπέδων. Καθώς σχεδιάζουμε τον κόσμο και τον μπλοκάρουμε, σκεφτόμαστε τη gameplay και προτείνουμε ιδέες για αποστολές. Κάνω πάντα το καλύτερό μου για να προωθήσω αυτές τις ιδέες, αλλά νομίζω ότι το πιο ευχάριστο μέρος του έργου είναι όταν αρχίζουμε να τοποθετούμε τα πάντα στον κόσμο. Μόλις οι τοποθεσίες είναι στη θέση τους και οι σχεδιαστές επιπέδων αρχίζουν να τα ενώνουν και οι cutscenes να συνδέονται, μετατρέπεται από μια σειρά αποσυνδεδεμένων στοιχείων σε ένα παιχνίδι. Είναι σε αυτό το σημείο – μόλις όλα είναι στη θέση τους, σε κάποιο βαθμό – που η δουλειά στην πραγματικότητα αρχίζει. Είναι αυτό το τελευταίο κομμάτι που απαιτεί σκληρές αποφάσεις, όπου στοιχεία που δεν λειτουργούν πρέπει να αλλάξουν και όπου μπορείς να επαναλάβεις. Είναι δύσκολο. Παίρνει πολύ χρόνο. Αλλά είναι το κομμάτι που κάνει όλη τη διαφορά. Δεν είμαι εντελώς σίγουρος αν είναι το πιο ευχάριστο, αλλά σίγουρα είναι το πιο rewarding.